Maurice de Vlaminck

Maurice de Vlaminck (1876-1958) verdiende aanvankelijk de kost als violist, muziekleraar en wielrenner. Daarnaast begon hij rond 1893 met schilderen, in het atelier van een plaatselijke kunstenaar. Een toevallige en inspirerende ontmoeting in de trein met André Derain in 1900 zou zijn leven verregaand beïnvloeden. De Vlaminck en Derain werden goede vrienden en deelden in 1900-1901 een atelier. Bij een bezoek aan een tentoonstelling van Van Gogh in Galerie Bernheim-Jeune in 1901 raakten de twee vrienden zeer onder de indruk van diens krachtige toets en intense kleuren. Beiden experimenteerden met de expressieve penseelstreken van Van Gogh en met het gebruik van losse toetsjes verf om beweging te suggereren.

Met Matisse, Derain en anderen exposeerde De Vlaminck in 1905 in de Salon d’Automne. Met zijn felle kleurgebruik en gedurfde composities werd de vrijwel autodidactische schilder een van de leidende figuren van het fauvisme. Al snel werd zijn werk ontdekt en gekocht door bekende kunsthandelaars zoals Ambroise Vollard en Daniel-Henry Kahnweiler. Vanaf 1907 maakten zijn fauvistische kleuren echter al weer plaats voor een gematigder palet. Een overzichtstentoonstelling van Cézanne in 1907 had veel invloed op De Vlaminck en inspireerde hem tot het aanbrengen van meer structuur en een sterkere ordening in zijn landschappen.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werkte de schilder in een fabriek en begon hij met het schrijven van poëzie. Daarna vestigde hij zich ten noordwesten van Parijs om vooral landelijke scènes te schilderen. De Vlaminck was een veelzijdig kunstenaar: naast schilderijen, prenten en gedichten, maakte hij ook keramiek en boekillustraties en schreef hij zijn memoires. Bovendien was hij een van de eerste verzamelaars van de Afrikaanse kunst, die veel invloed zou hebben op de ontwikkelingen in de schilderkunst en met name het kubisme.

Maurice de Vlaminck, Réunion des Musées Nationaux